W ostatnich latach coraz bardziej popularne staje się wykańczanie tarasów zarówno deskami z kompozytu, jak i wykonanymi z tradycyjnego drewna. Takie rozwiązania posiadają duże znaczenie funkcjonalne i estetyczne. Kompozyt to połączenie cząstek naturalnego drewna w formie wiórów albo mączki drzewnej z tworzywem sztucznym, jakim jest plastik. Dzięki zastosowaniu dowolnego barwnika może on przybierać różne kolory. Tarasy kompozytowe swoją nazwę zawdzięczają rodzajowi materiału z jakiego się je wykonuje. Już od dawna surowiec ten cieszy się sporym zainteresowaniem w krajach Europy Zachodniej i Stanach Zjednoczonych, gdzie pokrywa się nim również elewacje budynków. Jakiś czas temu moda na deski kompozytowe zapanowała również w naszym kraju. W porównaniu z deskami drewnianymi technologia kompozytów cechuje się prostszym montażem. Są one też bardziej odporne na niesprzyjające warunki atmosferyczne i łatwiejsze w czyszczeniu. Poza tym nie wymagają konserwacji.
Decydując się na budowę tarasu kompozytowego, w zależności od występujących warunków terenowych możemy przeprowadzić ją na trzy sposoby. Pierwszy to konstrukcja wykonana bezpośrednio na gruncie (taras ziemny). Do jej zrealizowania niezbędne są punktowe pale betonowe oraz kratownica, w skład której wchodzą: legary główne, kontr-legary, belki kompozytowe oraz elementy wykończeniowe, takie jak: listwy PCV, klipsy i zaślepki. Inną opcją jest zamontowanie tarasu na betonowej wylewce z możliwością przyczepienia do podłoża. W tym przypadku po zaschnięciu podbudowy przytwierdza się do podłoża legary, które stanowią konstrukcję nośną. Na nich są następnie układane deski przymocowywane do konstrukcji z wykorzystaniem specjalnych łączników. Częściej stosuje się pierwszą z wyżej wymienionych metod budowy, która jest znacznie szybsza i tańsza w realizacji.
Istnieje jeszcze trzecia technika montowania. Dotyczy ona tzw. tarasów kompozytowych pływających. Zlokalizowane są one przede wszystkim na dachach, nad garażami czy w miejscach, gdzie brak jest możliwości zaczepienia się do podłoża. Jest to związane z dużym ryzykiem podmakania bądź nawet zalania pomieszczeń usytuowanych pod poszyciem tarasowym. Przy tym rozwiązaniu najczęściej stosuje się pojedynczy legar, który należy delikatnie podnieść i wypoziomować, aby nie powstrzymywał wody opadowej. Poszczególne belki trzeba następnie ze sobą połączyć na kształt drabinki, dzięki czemu konstrukcja będzie mocniejsza i bardziej stabilna.
